“Аятүл-Күрси”

Әғүүҙү билләһи минәш – шәйтаанир – раджиим.
Бисмилләәһир – рахмәәнир – рахиим.
Аллааһу ләә иләәһә илләә һү-үәл – хәййүл – ҡаййуум, ләә тәъхуҙуһу синәтүү - үә ләә нәүм, ләһү мәә фиссәмәәүәәти үә мәә фил – ард, мәңң ҙәлләҙии йәшфәғу ғиндәһү илләә би иҙниһ, йәғләмү мәә бәйнә әйдииһим үә мәә хальфәһүм, үә ләә йүхиитүүнәә бишәй им мин ғилмиһи илләә бимәәшәәъ үәсиғә курсиййүһүс – сәмәәүәәти үәл – ард, үә ләә йәъүүдүһү хифҙуһумәә үә һүүәл – ғәлиййүл – ғаҙыииим. (әл – Бәҡара (һыйыр) сүрәһе, 255-се аят)

“Аятүл-Күрси” Изге Ҡөрьән аяттарының иң әһәмиәтлеһе булып тора. Шуның өҫтәүенә, кем “Аятел-Көрси”ҙе уҡый, Аллаһ Тәғәлә уға һаҡсы фәрештәне ебәрә. Ул уны бөтә бәлә-ҡазанан һәм бәхетһеҙлектәрҙән һаҡлаясаҡ.