Рәнйеүгә ҡаршы сара

Рәнйеүгә ҡаршы сара

Кемгә булһа ла хәтер ҡалып, рәнйеп, асыу килеп йөрөү кешенең сәләмәтлеген һәм тыныслығын ашай, ул әҙәм хәлһеҙләнә, ауырый башлай. Был хәләтте тиҙерәк бөтөрөү өсөн уға “әт-Тәреҡ” сүрәһенең 1 – 7-нсе аяттарын һәм ете мәртәбә “Аятел-Көрси” яҙып бирегеҙ. Асыулы кеше ул яҙмаларҙы үҙе менән бергә йөрөтһөн, ваҡыты-ваҡыты менән уҡып алһын. Был яҙмалағы аяттар асыуҙы, рәнйеште кәметер, иншаллаһ. Ул хатта сихырҙы ла юҡҡа сығара.

Бисмилләһир-рахмәнир-рахим.

Үәс-сәмәи үәт-тарииҡ. Үә мә әдрәҡә мәт-тариҡун. Ән-Нәжмүс-сәҡибу. Иң куллү нәфсил-ләмә Ғәләйһә Хафиз. Фәл-йәңзурил-иңсәнү миммә хулик. Хулика мим-мәиң дафиҡи. Йәхружу мим-бәйнис-сүльби үәт-тәраиб ("әт-Тәреҡ" сүрәһенең 1-7-се аяттары)

Бисмилләһир-рахмәнир-рахим.

Аллаһү лә иләһә иллә һүәл-хәййүл-ҡаййүм. Лә тәъхуҙуһү синәтү үә лә нәүм. Ләһү мә фиссәмәүәти үә мә фил-әрз. Мән ҙәл-ләҙи йәшфәғү ғиндәһү иллә би иҙниһ. Йәғләмү мә бәйнә әйдиһим үә мә халфәһүм. Үә лә йүхитүнә бишәй им мин ғилмиһи иллә бимә шәъ. Үәсиғә күрсиййүһүссәмәүәти үәл әрҙ. Үә лә йә үдүһү хифҙуһүмә үә һүәл-ғәлиййүл-ғазим. ( “Аятел-Көрси”)