Күңел күҙе

Ҡалала йәшәүсе бер бай сауҙагәргә ауылдан дуҫы килә. Ҡаланың матур, иҫтәлекле урындарын ҡарап йөрөгәндә, ҡунаҡ нимәгәлер туҡтап тынып ҡала. Бының сәбәбен һорашҡан сауҙагәргә дуҫы:
– Мин сиңерткә сирҡылдауын тыңлайым, – тип яуап бирә.
Тегенеһе быға ышанмай. Тирә-яҡ бетондан ғына уратып алынған цивилизациялы ҡалала нин­дәй сиңерткә йәшәһен инде?! Ә яҡында махсус ултыртылған сәскәләр араһынан дуҫы си­ңерт­­­кәне алып сыҡҡас, һоҡланыуын йәшер­мәй:
– Үәт һин һаҡҡолаҡ, – тип арҡаһынан ҡағып ҡуя.
– Юҡ, – ти тегеһе. – Мин дә һинең кеүек ғәҙәти бер кешемен. Бары тик күңелем нимә ишетергә теләгәнен генә ишеттем. Ҡара! – ти ҙә, бер нисә баҡыр тәңкәне асфальтҡа һибеп ебәрә. Шунда ҡайҙалыр ашығып йүгерешкән кешеләр ағымы туҡталып тирә-яҡтарына ҡарана башлай. Йәнәһе лә, минең кеҫәнән аҡсаларым ҡойолманымы икән?
– Һәр кем нимә ишеткеһе, нимә күргеһе килә, шуны тоя, күрә шул. Әҙәм балаһының булмышы, ҡыҙғанысҡа ҡаршы, шуға көйләнгән.

Хөрмәтле дуҫтар, ҡайҙа ғына булһаҡ та, тәбиғәт балалары икәнебеҙҙе онот­маһаҡ, уға ҡарата хилафлыҡ ҡылмаһаҡ ине! Ә күңел күҙҙәребеҙ гел матурлыҡты күреп, ҡолаҡтарыбыҙ ғына түгел, аңыбыҙ ҙа тәбиғәттең сихри моңдарын ғына ишетеп, йә­шәүгә көс, дәрт алып, йөрәк­тәребеҙҙе изгелек, яҡшылыҡ менән тултырырға ярҙам итһен.