Үҙемә лә эләкте

Автобуста тиктомалдан ғауға ҡупты. Бисә-сәсә араһында. Кемдер кемеһенеңдер аяғына баҫҡанмы әллә төйөнсөгөндәге помидоры һытылғанмы, белмәҫһең. Икегә бүленеп алды былар, әһә, бер “фронтта” өс ҡатын, икенсеһендә – дүртәүме, бишәүме. Миңә йәнәш ултырғаны ғына ләм-мим. Холҡон оҡшатыпмы, әйткән булдым үҙенә:

– Һеҙ, мадам, бер яҡҡа ла...

– Ә һинең ниндәй ҡыҫылышың бар? Бирәм мин һиңә мадамды!

Беҙҙең һөйләшеүгә барыһы ла ҡолаҡ һалған икән: ике “команда” ла берләшеп, мине тетергә кереште. Әрләшеү ғәләмәте йоғошло вирустан да яманыраҡ, имеш! Аптырағас, етер ергә етмәй төшөп, йәйәүләргә тура килде.

– Һин һытҡанһыңдыр әле помидорымды! – тип ҡалды, етмәһә, бола ҡуптарған ханым. – Хам!

– Хамбикә! – тип ҡапыл ғына әйтмәмме. Ҡарасы, ҡара, иреш-талаш тигәнең лөғәтте лә байыта икән.

Сабир Шәрипов