Венер ИСХАҠОВ

Йырланмаған йырым һин...

Повесть (3)

Венер ИСХАҠОВ

ххх

Юлында ҡапыл Хәсәндең осрауы Фәриҙәнең йөрәк яраларын бер аҙ онотторғандай булды. Уның күңелендә сәм уянды. Шуға ла был көндәрҙә ул әллә ерҙән, әллә күктән йөрөнө. Бына хәҙер ул Ғәзизгә күрһәтәсәк. Күрһәтәсәк! Әтеү ни үҙ-үҙенә ҡул һалырҙай булғайны. Ул ваҡыттар иҫенә төшһә, әле лә күңеле өшөп, ытырғанып китә. Шул тиклем хәлдән, башынан көлөүҙәренән нисек иҫән ҡалды икән?! Ул саҡта кисергәндәрҙе белһә, бер Хоҙай ғына беләлер. Ярай ҙа ул, серен берәйһенә һөйләһә, еңел булып ҡалыр ине. Эсендәге утында бер үҙе дөрләне. Әхирәттәре, бергә эшләгән ҡыҙҙары берүк һиҙеп ҡалмаһын. Бөтә донъяға ғәйбәт таралыр, ауылға, атай-әсәйҙәренә барып етер. “Яҡшы хәбәр ергә һеңә, яманы алтмыш ауыҙлы, алтмыш аяҡлы, алтмыш ҡуллы була”, тип өләсәһе йыш ҡабатлай торғайны. Эйе, хыянаттың асыһын үҙ башына төшкәндәр генә белә.
Улар осраҡлы ғына танышты Ғәзиз менән. Фәриҙә Талбазыла автобустан төштө лә Өфө яғына киткән юлдағы туҡталышта попутка көтә башланы. Йәкшәмбе көнө булғас, халыҡ күп. Бер нисә машина килеп туҡтағайны ла, алыҫтараҡ торғас, аңшайып тороп ҡалды. “Асығауыҙ, йоҡлап торһаң, шулай була инде”. Ҡыҙ үҙен үҙе әрләне.
Тағы ла апаруҡ ҡына ваҡыт үтте. Бер мәл уның эргәһенә гөжләтеп бер машина килеп туҡтамаһынмы! Был юлы ҡыҙ ауыҙ асып торманы, тейен етеҙлегендә машинаға инеп тә ултырҙы. Уның артынан тыпылдашып йүгереп килгән тағы ике-өс ҡыҙ ишеккә тотондом тигәндә, машина ҡуҙғалып та китте.
– Шундай сибәр ҡыҙ барында башҡаларға бында урын юҡ. – Егет Фәриҙәнең һораулы ҡарашына шулай яуапланы.
Фәриҙә менән егеттең мут күҙҙәре осрашты. Килешле күҙлек кейгән, сәсен артҡа тараған, һыҙылып киткән ҡарашлы, тура танаулы был егет, моғайын, берәй урында эшләйҙер тигән уй үтте башынан ҡыҙҙың.
– Танышайыҡ, мин Ғәзиз булам, – тине егет. – Ә һеҙҙең исемегеҙ нисек?
– Фәриҙә!
– Ҡайһылай матур исем! Шундай сибәр ҡыҙҙың башҡа төрлө исемле булыуы мөмкин түгел. Ҡайҙа эшләйһегеҙ?
– Һатыусы!
– Ниндәй магазинда?
– Аҙыҡ-түлек магазинында.
– О-о-о, бөгөнгө заманда бигерәк шәп һөнәр! Әтеү һинең менән дуҫлашырға була. Бынан һуң колбаса кәрәк тип эҙләп йөрөргә тура килмәҫ. – Егет йәнә мут йылмайҙы.
Һөйләшеп килеп Өфөгә еткәндәрен дә һиҙмәй ҡалғандар. Ғәзиз алсаҡ, һүҙгә әүәҫ булып сыҡты. Бер заводта инженер булып эшләй икән. Дүрт-биш йыл элек кенә нефть институтын тамамлаған. Ул Фәриҙәне фатирына уҡ килтереп ҡуйҙы лә хушлашҡанда ҡулынан үбеп:
– Һин миңә оҡшайһың, әйҙә осрашып торайыҡ, – тине.
Бер көндө ул Фәриҙәне шашлыҡҡа саҡырҙы. Парлы-парлы булып дуҫтары ла килгәйне. Ошонан һуң улар йыш осраштылар. Иптәш ҡыҙҙары ауылға ҡайтып киткәндә, Ғәзиз ҡуна ла ҡалды... Егет буш ваҡыттарында ул эшләгән магазинға ла йыш һуғылды. Фәриҙә уға талонлап ҡына һатылған колбаса, башҡа аҙыҡтарҙы алдан пакетҡа һалып әҙерләп ҡуйҙы. Бындай ваҡытта ҡыҙ һөйгәненә изгелек эшләй алыуына үҙен сикһеҙ бәхетле тоя ине.
Ниндәй ҡыҙ сәскә, иғтибар яратмаһын инде? Егеттең: “Яратам, һинһеҙ йәшәй алмайым”, – тигән һүҙҙәре Фәриҙәне күктәргә мендерҙе. Хәҙер уны көн һайын көтөп алыр булды. Әле Ғәзиз өйләнешеү хаҡында бер ни әйтмәһә лә, Фәриҙә күптән уны үҙенең тормош иптәше, балаларының атаһы итеп күрә.
Был көндәрҙә сикһеҙ бәхетле ине Фәриҙә. Әхирәттәренә эс серҙәре, ҡыуанысы менән уртаҡлашты.
– Хоҙай үҙе бүләк итте миңә матурымды. Тәү күреүҙән ғашиҡ булыштыҡ, – тип Ғәзиз менән осрашыуҙарын тәмләп-тәмләп һөйләне ул. – Ғашиҡ булыу ҡыҙыҡ икән ул, дуҫтар! Иртән таң менән торам да, биҙәнеп алам, элеккесә сәсте ҡойроҡ итеп кенә йыйыу ҡайҙа – ярты сәғәт буйы төрлөсә итеп ҡыландырам.
Яңы йыл байрамын улар бергә ҡаршыланылар. Шул ваҡыттағы кисергән хистәрҙе Фәриҙә бер нисек һөйләп тә аңлатырлыҡ хәлдә түгел ине. Ҡыҙ матур хыялдарға бирелде. Тиҙҙән уларҙың туйҙары гөрләп үтер. Бер-береһенә үлеп ғашиҡ булған йәштәр матур кейемдәрҙә никах һарайына барыр. Юҡ, юҡ, башҡалар кеүек һөрһөп бөткән ауыл клубына түгел инде. Фәриҙә күптән хәл иткән: улар бер-береһенә тоғролоҡ балдағын Өфөнөң М. Ғафури урамындағы никах йортонда кейҙерәсәк. Уларҙың сикһеҙ мөхәббәте тап шунда мисәтләнергә тейеш. Унан һуң Салауат Юлаев майҙанына барырҙар. Шунда улар тағы әп итешеп, бер-береһенә вәғәҙә бирерҙәр.
– Мин һине яратам!
– Мин дә һине яратам!
– Беҙҙең мөхәббәтебеҙ аҡҡоштарҙыҡы кеүек ғүмерлек буласаҡ.
– Эйе, йәнем...
Бер көн шулай ял көнө Фәриҙә юл ыңғай магазинға инергә булды. Инеү менән түрҙә эленеп торған туй күлдәктәре күҙенә салынды. Уларҙың матурлығына күҙе ҡамашты. Ул шунда уҡ һатыусынан күлдәкте кейеп ҡарарға рөхсәт һораны.
– Бына ошоноһо тап һеҙҙең өсөн генә тегелгән, тиерһең. Һеҙҙе нәзәкәтле лә, һөймәлекле лә итә, – тип улар иң матур күлдәкте алырға тәҡдим итте.
Бер фатирҙа йәшәгән ҡыҙҙар күлдәктең матурлығына ах итте.
– Беҙҙе лә туйығыҙға саҡырырға онотмаҫһың инде.
– Һеҙ ҡала булаһығыҙмы! Иң яҡын әхирәттәрем һеҙ бит.
Шул мәл Гөлсирә:
– Ә туйығыҙ ҡасан була һуң? – тип һораны.
– Әлегә белмәйем.
– Нисек белмәйһең? – Ҡыҙҙар бер-бер артлы аптырап һораны.
– Ҡыҙыҡ, үҙең туй күлдәге алғанһың, үҙең туйығыҙҙың ҡасан булырын да белмәйһең.
– Әле ул хаҡта һөйләшмәгәнбеҙ.
– Туй күлдәген егет алып бирергә тейеш түгелме ни? – Быныһын Зөһрә төпсөндө.
– Юҡ-бар һорауҙарығыҙ менән башымды ҡатырмағыҙ әле! – Фәриҙә, ирендәрен турһайтып, тупаҫ ҡына яуапланы. – Бер ерҙә лә күлдәкте егет алып бирергә тигән закон юҡ әле.
Ҡыҙҙар башҡаса өндәшмәне.
Фәриҙә бер аҙҙан туй балдағы ла алды... Әммә бәхеткә сорналып йөрөгән мәле берҙән-бер көндө бер минутта иҙәнгә төшөп ватылған сынаяҡ кеүек селпәрәмә килде.
Көндәрҙең береһендә Фәриҙәне ауылдашы тыуған көнөнә ҡунаҡҡа саҡырҙы. Ҡанатланып барҙы байрамға ул. Һөйләр сере лә күп йыйылған. Күптән күрешкәндәре юҡ. Егеттәр, ҡыҙҙар килде. Күңелле гармун моңона рәхәтләнеп бейеп тә алдылар. Һөйләшеп һүҙҙәре бөтмәне. Бына хушлашыр ваҡыт та етте. Ҡыҙҙар дөйөм ятаҡ кухняһында һауыт-һаба йыуа башланылар. Шул мәл Фәриҙә коридорҙа бала күтәреп йөрөгән Ғәзизде күреп, тораташтай ҡатты ла ҡалды. Хатта тәрилкәләре ҡулынан төшөп киткәнен дә һиҙмәне. Ғәзиз дә бындай осрашыуҙы көтмәне, шикелле.
– Фәриҙә, һинме?
– Күреп тораһың.
– Ни эшләп бында йөрөйһөң?
– Ауылдашыма ҡунаҡҡа килдем.
– Кем ул ауылдашың?
– Ғәлиә.
Ғәзиз, тауыш-тын сыҡмаһын типтер инде, Фәриҙәне аулаҡ урынға саҡырҙы:
– Һинең менән һөйләшәһе һүҙ бар ине.
Артабан Ғәзиз менән нимә һөйләшкәнен урыҡ-һурыҡ ҡына хәтерләй Фәриҙә. Башҡалар был хаҡта белеп ҡуймаһын, ғәрлеге ни тора, тип, тауыш та күтәрмәне.
– Үҙең күрәһең, мин өйләнгәнмен, балам бар...
– Шулай булғас, ни эшләп мине алдап йөрөнөң? – Фәриҙә нәфрәтле күҙҙәре менән Ғәзизгә ҡараны.
– Мин һине лә яратам. Ә уға яратып өйләнмәнем. Миңә ауырға ҡалып сыҡты, ваҡытында аборт эшлә тип әйттем, тыңламаны. Һин миңә оҡшайһың, ғашиҡ булдым һиңә. Әйҙә ташлашмайыҡ. – Фәриҙә башҡаса Ғәзизде тыңларлыҡ хәлдә түгел ине. Ул әхирәтенең тәпешкәһен генә кейгән килеш йөрөүен дә, сумкаһының да тороп ҡалыуын онотоп дөйөм ятаҡтан сығып йүгерҙе.
Ямғырлы көҙгө төн. Фәриҙә ҡайҙа йүгергәнен үҙе лә хәтерләмәй. Үкһей-үкһей йүгерҙе лә йүгерҙе. Бына бер мәл нимәгәлер эләгеп, дөрҫ итеп ҡаҡ асфальтҡа барып төштө. Аяҡ-ҡулдары һыҙырылды. Торайым тип ынтылғайны ла, быуынһыҙ булып, тағы ергә ҡоланы. Фәриҙә үҙе лә һиҙмәҫтән:
– Әсәй, әсәй, үләм! – тип ярһып илап ебәрҙе.
Шулай күпме ятыр ине – паркта йөрөгән милиция хеҙмәткәрҙәре тауыш килгән яҡҡа йүгереп килеп етте.
– Гражданка, һеҙгә нимә булды? Берәйһе ташландымы? – Илауҙан буҫығып бөткән Фәриҙә яуап бирерлек хәлдә түгел ине. – Гражданка тороғоҙ. Нимә булды? – Милиция хеҙмәткәрҙәре икеһе ике яҡтан ҡыҙҙы ҡултыҡлап торғоҙҙо. Улар күҙендәге косметикаһы битенә ағып буялып бөткән ҡыҙҙың йөҙөнә аптырап ҡарап торҙо. Унан, араҡы еҫе борхоп торғанын да һиҙеп ҡалып, документтарын күрһәтеүен һоранылар. Ахырҙа, ҡыҙҙы милиция бүлегенә алып китеп, унда нимә булғанын энәһенән-ебенә тиклем төпсөнөп, таңға тиклем бүлектә ҡалдырҙылар.
Фәриҙә бер аҙна буйы эшкә сыға алманы. Аяҡ-ҡулдары ауыртып, йөҙө күм-күк булып карауатында тик ятты. Ярай әле иптәш ҡыҙҙары таныш врачтары аша больничный астырып, барыһын яйлап ҡуйҙылар. Юғиһә, сәбәпһеҙгә эшкә сыҡмай тип ҡыуып ҡуйыуҙары ла көн кеүек асыҡ ине.
Ошо хәлдән һуң бөтә ир заттары Фәриҙәгә тик алдаҡсы, хыянатсы кеүек күренә башланы. Күңеле ҡатты. Әйтерһең, бығаса ярһып-шашып аҡҡан күңел даръяһы мәңге иремәҫ боҙ менән ҡапланды. Хатта “яратам”, “матурым” кеүек һүҙҙәр бары кеше алдау, хистәрен, йәшлеген аяҡ аҫтына һалып тапай торған алдаҡсы һүҙҙәр кеүек тойолдо. Берәй егет һүҙ ҡушһа ла, тупаҫ яуап ҡайтара башланы...
Әкренләп йөрәк яралары ла баҫыла башлағандай тойолдо. Әхирәттәре Фәриҙәнең нисек тә күңелен күрергә тырышты. Театрҙарға, концерттарға алып барҙылар. Әммә күрәһеләре уның менән генә бөтмәгән икән шул.
Ул көндө Фәриҙә сменаһының бөтөүен көскә көтөп алды. Көн буйы башы әйләнде, магазиндағы һәр еҫ танауына бәрелеп, күңеле болғанды. Иртәгеһенә ял көнө булғас, ҡайтышлай аптекаға инеп, дарыуҙар алып, өйҙә генә дауаланып ятырға уйланы. Әммә дарыуҙар һис ярҙам итмәгәс, дауаханаға барып, больничный алырға булды.
– Ҡайһы ерегеҙ ауырта? – Терапевт иң тәүҙә ҡан баҫымын, тән температураһын үлсәп ҡараны. Унан ҡыҙҙың тормошта булыу-булмауын һораны ла ҡатын-ҡыҙҙар консультацияһына йүнәлтмә яҙып бирҙе.
“Нимә булырға мөмкин икән?” Фәриҙә борсоулы уйҙар менән табипҡа барып инде. Өлкән генә йәштәрҙәге ханым Фәриҙәне креслоға ятҡырып ҡарағандан һуң, йылмайып, уға боролдо.
– Ҡотлайым, матурым, һеҙ бәпәй көтәһегеҙ! Борсолмағыҙ, барыһы ла һәйбәт. – Унан табип яҙыуҙарына эйелде: – Һеңлем, был һеҙҙең теләп, көтөп алған баламы?
Был минутта мейеһендә мең һорау ҡайнаған Фәриҙә күҙен ситкә бороп, “юҡ” тигәнде аңлатып башын һелкте...
Был көндәрҙә Фәриҙә аңҡы-тиңке йөрөнө. Ирекһеҙҙән бала сағы иҫенә төштө лә торҙо. Эх, бәхетле бала саҡ! Бер ниндәй хәсрәтһеҙ, ҡайғыһыҙ бала саҡ. Бөгөн килеп кенә аңланы атай-әсәй ҡосағында ни тиклем бәхетле, яҡлаулы булғанын. Уның да тиҙерәк үҫеп, ҡалаға сығып китергә, ҡала кешеләре һымаҡ матур кейенеп йөрөргә хыяланнып, тиҙерәк мәктәпте тамамлайһы килде. Бына һиңә, ҡала! Күрһәтте күрмәгәнен! Гүйә, Фәриҙәнең өҫтөнә тауҙар ишелде. Ишелде лә уның мәңге тора алмаҫлыҡ итеп иҙгеләне. Был тиклем афәттән нисек аяҡҡа баҫыр? Кеше күҙенә нисек күренер?
Бер ҡараһаң, бер Фәриҙә генә түгел шулай алданған. Берәү ҙә урамға сығып йә кешегә, мине алданылар, тип яу һалып, һөрәнләп йөрәмәй. Ундайҙар элек тә булған, әле лә күп. Фәриҙә үҙен шулай тынысландырҙы. Шулай ҙа йөрәген мыжғып торған әллә ниндәй ҡорттар кимерҙе. Атайһыҙ бала, тыума, уйнаштан тыуған... Нимә тип кенә атамайҙар бахыр сабыйҙарҙы! Йә, был донъяға килеүендә уларҙың ни ғәйебе бар?
Фу, башына әллә ниндәй насар уйҙар килә лә тора. Атаһы менән әсәһе нимә тип әйтер?! Юҡ, юҡ, нимә генә булһа ла, табасаҡ ул балаһын. Үлтерһәләр ҙә, аҫһалар ҙа сабыйынан баш тартмаясаҡ. Уның бәпәйе була, сабыйы тыуа. Бер ул ғына ирһеҙ бала тапмай бит. Ана, ауылдарында һуғыштан һуңғы осорҙа әллә күпме ҡатын ирһеҙ бала тапҡан. Бер ерҙәре лә ҡойолоп ҡалмаған.
Ә бит күпме кеше ошондай бәхетте татыр өсөн ниҙәр генә ҡылмай. Ике туған апаһының кейәүгә сығыуына 10 йыл үтһә лә, һаман балалары юҡ. Икеһе лә һәйбәт, аҡсалы эштә эшләй. Юҡ, Хоҙай бирмәһә бирмәй икән. Бармаған шифаханалары, йөрөмәгән әбейҙәре ҡалманы. Ул ЭКО тигәндәрен әйтеүе генә анһат. ЭКО-ға барғайны, тәүгеһе лә, икенсеһе лә төштө. Ә ул юҡтан фажиғә яһап ултыра. Киреһенсә, ҡыуанырға ғына кәрәк. Хоҙай уны әйтеп тә аңлата алмаҫлыҡ ҡыуаныстан мәхрүм итмәгән. Үҙен шулай йыуатты Фәриҙә...

ххх

Хәсәндең уйҙары йәшлек йылдары буйлап йүгерҙе. Училищела тырышып уҡыған егетте йыш ҡына бүтәндәргә өлгө итеп ҡуйҙылар. Күп кенә тиҫтерҙәре ҡыҙҙар менән сыуалһа ла, Хәсән уҡыуҙан башҡаны белмәне. Уның менән дуҫлашырға теләгән ҡыҙҙар ҙа булды, егет әллә ни иғтибар итмәгәс, бер ни ҡыла алманылар.
Йәүҙәт Юнир улы ла талапсан, илке-һалҡы йөрөргә юл ҡуймай.
– Тырышлыҡ, тырышлыҡ һәм тағы бер тапҡыр тырышлыҡ. Һайлаған һөнәреңде яратыу мөһим. Шунһыҙ уңышҡа өлгәшеү мөмкин түгел. Сәнғәт кешеһе һәр яҡтан үҙен шәхес итеп үҫтерергә тейеш, – тип өйрәтә килде педагог. Шуға ла көн дә тиерлек опера тыңларға, балет ҡарарға йөрөнөләр.
Ә Фәриҙә менән танышыуҙары ҡыҙыҡ ҡына килеп сыҡты. Бөгөн шул мәлде уйлай-уйлай ҙа, уларҙың танышыуы ла, өйләнешеүе лә һис тә бығаса уҡыған китаптарҙа булғанса түгел кеүек. Әҫәрҙә генә ул егет ҡыҙҙы күреп ҡала ла үлә яҙып ғашиҡ була. Әммә тегеһе егетте оҡшатһа ла, имеш, һис кенә ыҡҡа килмәй, инәлтә, ялбарта, битенә сабып ҡыуып ҡайтара. Бисара егет шул ҡыҙ тип кенә йәшәй, ҡулына эш бармай, төштәрендә күреп һаташа. Ашауҙан яҙа, ҡаҡ һөйәккә ҡала, хыялыйға әйләнә.
– Әкиәт! – Хәсән асыуынан сертләтеп төкөрөп ҡуйҙы. Бөтә нәмәне ҡыҙҙар үҙҙәре хәл итә, теләһә ҡарата, теләһә үҙенә өйләндерә, бының өсөн шәп әмәлен дә таба...
Хәсән ауылға ҡайтыр булғас, күстәнәс-фәлән алырға тип, яҡындағы магазинға йүнәлде. Ә унда һыу буйы сират теҙелгән. Тимәк, берәй йүнлерәк нәмә һаталар! Яҡыныраҡ барып ҡарағайны – һинд сәйе! Егет сират кеүек нәмәлә торорға яратмаһа ла, баҫты. Әсәһенең күңеле булыр. Әммә сәй уның сираты етеүгә генә бөттө лә ҡуйҙы. Хәсән ауыр уфтанды. Хатта ышанмайыраҡ:
– Бәй, бөттөләме ни? – тип һорағанын һиҙмәй ҙә ҡалды.
Шул мәлдә уға үрелеп ҡараған һатыусы ҡыҙ, ҡаршыһында бөтә ҡыҙҙарҙы ғашиҡ иткән йәш йырсыны күреп, ҡаушап ҡалды. Уның “йондоҙҙо” буш ҡул менән ебәргеһе килмәне. Фәриҙә егеткә:
– Халыҡ таралғанын саҡ ҡына көтөгөҙ, – тине. Уларҙың прилавка артында таныш-белешкә һәр саҡ запасы була.
Бер аҙҙан Хәсәндең пакетына биш әсмуха һинд сәйе төшөп ятҡас, уның күҙе дүрт булды. Тиҙ генә иҫәпләшкәс:
– Рәхмәт! Әсәйем ҡайһылай ҡыуаныр инде, – тине ҡыҙға матур итеп йылмайып.
– Рәхмәтте кеҫәгә һалып булмай. – Һатыусы ла яуапһыҙ ҡалманы.
– Әжеренә үҙеңде театрға алып барырмын.
– Вәт был, исмаһам, егеттәрсә.
Ауылдан килгәс, Хәсән тағы ла Фәриҙә эшләгән магазинға барғайны, ҡыҙ:
– Ҡасан киноға барабыҙ? – тип мут йылмайҙы. – “Родина”ла шәп кино бара. Кисә беҙҙең ҡыҙҙар ҡараған.
– Әйҙә һуң, бөгөн барайыҡ.
Кинотеатр алды тулы халыҡ. Фәриҙә шундай егет эргәһендә барыуына үҙен сикһеҙ бәхетле тойҙо. Ике йәш йөрәктең ғазаплы мөхәббәте хаҡындағы һинд фильмы бөтәһенә лә оҡшаны. Залда мыш-мыш илаған тауыштар ишетелде. Фәриҙә лә күҙ йәштәренә төйөлдө. Хәсән ҡыҙҙы фатирына тиклем оҙатып, хушлашып ҡайтырға уйлағайны ла ҡыҙ:
– Әйҙә, сәй эсеп сыҡ, – тип егеттең күҙенә наҙлы ҡараш ташланы. Ошо көндән һуң Хәсәндең күңеле үҙенән-үҙе Фәриҙә йәшәгән фатирға тартыла башланы. Әхирәттәре тиҙ генә табын ҡороп ебәрә. Барыһы ла эшләгәс, аҡсалары ла бар. Өҫтәлдә нимә генә юҡ. Студент аҡсаһына таҡы-тоҡо йәшәп, уҙа барһа вермишель бешереп ашауҙан артмаған Хәсәнгә ҡыҙҙарҙағы муллыҡ үтә лә оҡшаны. Өҫтәлдә тәмле-татлы күп. Күңелле, шаяралар, көләләр. Хәсәндең йырлауын һорайҙар. Ә уға нимә? Рәхәтләнеп йырлай.
Көндәрҙең береһендә Фәриҙәнең тыуған көнөн үткәрҙеләр. Табын мул булды, әсе-сөсөһө лә бар ине. Күңел асып ултыра торғас, үтә һуң булып китте. Хәсән сәғәтенә ҡараны ла:
– Ҡайтырға кәрәк, ятаҡты бикләп ҡуйма­һындар, – тип йыйына башланы. Әммә ҡыҙып алған ҡыҙҙар уны бер ҙә ебәргеһе килмәне. Уйынлы-ысынлы итеп:
– Ҡунып ҡайт та ҡуй, – тиештеләр.
– Шулай шул, – тип уларҙы йөпләне Фәриҙә. – Нисек инде бынау төн уртаһында бер үҙеңде ҡайтарып ебәрәбеҙ.
– Урам тулы хулигандар.
Ҡыҙҙар төрлө һылтау менән икенсе бүлмәләргә таралыштылар. Был төндө Хәсән Фәриҙәнең ҡосағында уянды. Егет тәүге тапҡыр ҡатын-ҡыҙ наҙын татыны… Бынан һуң Хәсәндең Фәриҙә янына килгеһе килеп тик торҙо, йыш ҡуна ҡала башланы. Хатта дәрестәренә бармаған саҡтары ла йышайҙы...

Альбина ТАҠАЛОВА һүрәте.

Дауамы бар.