Нәғим юлы Повесть Фәриха ВӘЛИУЛЛИНА (3)

Нәғим юлы Повесть Фәриха ВӘЛИУЛЛИНА (3)

Хыялдар тормошҡа аша

Бында килгәндә иң һөйөндөргәне - педагогия училищеһының булыуы. Нәғим киләсәктә мотлаҡ уҡытыусы булырға ҡарар итте. Яратҡан директоры, тәрбиәселәре, уҡытыусылары, үҙен ашатып, йыуындырып сығарған уҡытыусы апай һымаҡ яҡшы, кешеләргә ярҙамсыл булғыһы килә. Әйе, ул да уҡытыусы, балаларға тәрбиә бирәсәк. Атаһы менән әсәһе, ағайы иҫән булһалар, ҡыуанырҙар, ғорурланырҙар ине.

Тирә-йүн шатлыҡҡа күмелгән. Күңелдәр көр. Бөтәһе лә фашистарҙың өңдәренә ҡыуылыуына шатлана. Әңгәмәләр бары Еңеү хаҡында. Ҡайҙа булһа ла гел бергә йөрөгән, үҙенең иң яҡын дуҫы, ярҙамсыһы Юлай ике ағаһының һуғыштан ҡайтып, үҙенә иң элек ҡайһыһы килер икән тип хыяллана.

– Бошонма, дуҫ, ағайҙарым йортобоҙҙо рәтләр ҡайтҡас, бергәләшеп матур итеп йәшәрбеҙ. Әйҙә, һин дә беҙгә бар, – ти ихласлап. Һине көткән кеше юҡ, тиһең дәһә.

– Мин, дуҫ, уҡытыусылыҡҡа уҡырға ҡалам.

– Етенән һуң да уҡытырға була, беҙҙең ауылда уҡытырһың.

– Ҡустым бар ҙаһаң. Уҡып бөткәс, ауылға ҡайтыр, армияға барыр. Атай нигеҙендә йәшәр. Әйҙә һин дә училищеға ин. Концерттарҙа кем һуң гармунда һыҙҙырыр?

–  Әллә инде, ағайҙар ни тиер?

– Ҡыуанырҙар ғына. Улар кәләш алыр, балалары тыуыр. Һин улар менән бергә йәшәмәксе итәһеңме шунан? Балаларын ҡарашаһыңмы?

– Көлкө түгел дә ул. Ысынлап. Имтихандар нисек булыр, ҡарарбыҙ, уйларбыҙ.

...Дуҫы менән аңлашып алғандан һуң, Нәғим үҙенең яратҡан урынына, тәүге килеп ятҡан еренә, тирәктәренә китте. Балалар йорто яғына текәлеп, ҡуҙғала алмай тилмереп ятҡан урыны үҙенә ҡәҙерле, яҡын һаман да. Бына йырлап, шиғыр һөйләп ятҡан ер. Күп ваҡыт та үтмәне. Әйтерһең, үҙе бер ғүмер кеүек. Күккә ҡарап, үҙен күҙәтеп торған Хоҙайынан илап, ялбарып, килеп алыуҙарын теләгәйне. Малайҙарҙың мыҫҡыллы көлөүҙәре, таяҡ менән төрткөләүҙәренә түҙеп ятҡайны.

Ер һыу, дымлы булғас, эргә-тирәнән ҡоро ботаҡтарҙы йыйып түшәп алды. Күктә болот әҫәре лә юҡ. «Рәхмәт һиңә, Хоҙайым, ата-әсәйем. Миңә көс, ярҙам бирәһегеҙ. Мин иҫән-һаумын, ҡустым да һәйбәт кенә йөрөй. Яҡшы уҡыйым, тәртиплемен. Директор, тәрбиәселәрем мине үҙҙәренең ярҙамсыһы итеп һанай. Тырышам, һынатмайым. Уҡытыусы булам тигән хыялымды тормошҡа ашырасаҡмын. Беҙҙең ғаиләлә уҡытыусы булманы. Әхмәдулла ағайым, бәлки, булыр ҙа ине. Яҡшы уҡыусы, бигерәк тә математиканан көслө. Ярыштарҙа ҡатнашып, китаптар, дәфтәрҙәр алып ҡайтты. Матур йырланы, бейене лә. Ҡурайҙы нисек шәп тарта торғайны. Ҡыҙҙар ғашиҡ ине үҙенә. Бында төрлө түңәрәктәр эшләне. Миңә һүрәт төшөрөү, лозунгылар яҙыу оҡшай. Уҡытыусыға кәрәк һөнәр тип уйлайым. Илдең фашистарҙан азат ителеүенә ана, күк тә шатлана».

– Нәғим, кем менән һөйләшәһең ул? Аһ-аһ! Һине эҙләйбеҙ. Нимәгә һуҙылып төшөп ятаһың ул ерҙә?

Артынан ҡалмай эйәреп йөрөгән Гөлнәфисә килеп торған.

–  Күрәһең дәһә, күкте өйрәнәм. Уның менән һөйләшәм.

– Көндөҙ йондоҙ күренмәй ҙәһә. Кискә концерт булғанын оноттоңмо ни?

– Юҡсы, кеше юҡта шиғырымды ятлап ятам, – шулай тип аҡланып, урынынан тороп, ботаҡтарҙы тирәк төбөнә өйөп һалды.

– Һинһеҙ башлап булмай. Алып барыусы ла икәнеңде онотма!

Гөлнәфисә һөйләнә-һөйләнә йүгереп китеп тә барҙы.

 

Нәғим юлы

 

Ауылға яҡын түбәгә менеп, тирә-яҡты күҙәтергә ярата Нәғим. Ана, ҡәҙерле балалар йорто. Урау-урау юлдар аша килде ул унда. Бөгөн ул мыҡты кәүҙәле, ҡуйы сәсле, ҡушыла биреп торған ҡуйы ҡара ҡашлы, уйсан, аҡыллы ҡарашлы, бер ҡараһаң, бер урында тик кенә баҫып тора алмаған егет булып баҫып тора. Килгәндән алып гел яҡшы билдәләргә уҡыған, егәрле, аҡыллы егет. Хыялы тормошҡа ашты. «Нәғим юлы анау бейек тауҙар араһынан башланып, ошо нөктәгә етеп, артабан дауам итәсәк», – тип әйтеп ҡуйҙы үҙ алдына. Балалар йорто, иң яратҡан кешеләренең береһе булған Рәйсә Йомағоловна, училище, уҡытыусылар, дуҫтары, яратҡан, туғанындай күргән Ғәйшә апайы, менән хушлашыр мәл етте. Артабан ҡайһы тарафтарға алып китер тормош юлы. Кем менән, ҡайҙа? Эш юлы бына-бына билдәле буласаҡ.

Күптәнән үҙенә күҙ һалып, яратыуын ҡараштары менән генә аңлатып йөрөгән Гөлнәфисә, моғайын да бөгөн дә күҙәтеп торалыр. Ҡайҙа ғына барһа ла һәр саҡ алдында пәйҙә була. Ә егеттең күңеле икенсене, әлегә үҙенә лә таныш булмаған һылыуҙы көтә. Уның һөйгәне бынан йыраҡтарҙа, юлы ошо тауҙан алыҫлашҡас, тыуған яҡтарында көтәлер төҫлө. Шулай тип уйлап та өлгөрмәне, Гөлнәфисә тауға йүгереп менәп тә килә. Йүгермәһә ни була? Әллә үҙенән ҡасып китер тип уйланы микән? Ысынлап та! Тышылдап, эргәһенә килеп тә баҫты.

–  Йүгереп мендем артыңдан. Күреп ҡалһаң, тауҙың теге яғында йәшенеп ҡалырһың,  тип уйланым.

– Ысынлапмы? Йөрәгең ярылып китһә, тауға йүгереп менмәйҙәр.

Нәғим шаяртып һөйләшергә маташты.

– Нишләп һинең һымаҡ һәйбәт ҡыҙҙарҙан ҡасырға, ти.

– Йә, етте, мин шаярмайым. Нәғим, һин эшкә ҡайҙа бараһың? Әйҙә бергә китәйек, – тине Гөлнәфисә ҡыйыу ғына. Тауышында элеккесә оялыу ҙа, тартыныу ҙа һиҙелмәй.

– Ниңә? Ҡайҙа? – Егет аңламағанға һалышты.

– Эшкә, тим.

– Әәә, минең артабан да уҡығым килә. Өфөгә институтҡа барырға уйлайым. Һинең уҡығың килмәйме ни?

– Килә лә ул, әсәйемдәргә ярҙам итәйем тигәйнем башта.

– Тиҙ арала кейәүгә лә сығып китерһең, – шулай тигән булды егет, ҡыҙҙың моңһоу күҙҙәренә ҡарап. – Һин уңған, аҡыллы. Матур итеп эшләрһең, туғандарыңа ла ярҙамлашырһың. Бәхетле булырһың, – тине Нәғим.

Шул арала ҡыйыу Гөлнәфисә шымып ҡалды. Үҙенә урын тапмағандай, ҡараштарын алыҫҡа төбәне. Керпектәре дерелдәп китә. Тулҡынланыуынанмы, оялыпмы, ҡулын ҡайҙа ҡуйырға белмәй, костюмы кеҫәһенә бер тыға, бер ала. Ахырҙа, эргәлә үҫеп ултырған әремде һыпырып алып, усына йомдо. Еҫкәп ҡараны.

– Әрем еҫен яратам, – тине шым ғына.

Нәғим уны тын да алмай күҙәтеп торҙо. Йәл булып китте. Уға ҡарата һабаҡташы, яҡшы, һөйкөмлө генә ҡыҙ тигән ҡараштан башҡа хис юҡ, тоймай ҙа.

– Шулай тиһеңме? – тине ҡыҙ үҙен ҡулға алып. – Ә мин һинең ихлас көлөүҙәреңде, йырлап ебәреүҙәреңде, үҙеңде һағынасаҡмын. Туң йөрәктер ул һин! Ошо әрем һымаҡ әсеһең!

Гөлнәфисә шулай тине лә, йөҙөн ҡаплап, боролоп китеп барҙы. “Илаттым ҡыҙҙы. Әллә ысынлап та шулаймынмы икән? Туңға әүерелеп бөттөммө? Нишләтәйем һуң? Алдаша алмайым даһа яратам тип”.

Һылыу ул Гөлнәфисә. Курсташтары яҡын килеп ҡараны, ләкин ҡыҙ уларға иғтибар ҙа бирмәне.

“Йөрөй шунда эреләнеп, әллә кем булып”,  – тиеште егеттәр һәм уға яҡын килмәнеләр.

Их, Нәғим юлы әлегә парлашып түгел, яңғыҙ дауам итәсәк. Осрар уның юлына күңеленә ятҡаны, төн йоҡоларын ҡасырғаны. Һис шикһеҙ, осрар. Тик әле генә түгел. Әммә шуны һиҙә. Киләсәге шатлыҡлы, бәхетле, оҙон юллы буласаҡ! Хәсрәтле үткәндәре артта ҡалды.

 

Нәғим – уҡытыусы

 

Педагогия училищеһын яҡшы баһаларға тамамланы Нәғим.

– Һабаҡташтарым! Барығыҙҙы ла ҡотлайым. Ауыр йылдар кисерҙек, һынманыҡ, бөгөлөп төшмәнек. Хәҙер беҙҙең алда эш башлау, илгә кәрәкле киләсәк тәрбиәләү бурысы тора. Уңыштар теләйем! Осрашып, күрешеп торорға яҙһын.

– Моғайын да, һин директор йә райкомда ултырған түрә булырһың ул, – тип шаяртты дуҫтары.

– Ниңә, булыр ҙа, матур һөйләй белә, егәрле.

Ул күрше райондың балалар йортона завуч итеп тәғәйенләнгәйне. Әммә ауылында ҡустыһы менән бергәләп атай нигеҙен ипкә килтереп йөрөп, ваҡытында барып етмәне. Унда икенсе кешене алғас, шул уҡ райондың бер мәктәбенә башланғыс класс уҡытыусыһы итеп ебәрҙеләр. Уҡыу башланырға бер аҙна ваҡыт бар. Тик ятмаҫҡа тип, колхоз идараһына барып, бинаны биҙәргә эш һораны. Колхоз рәйесе ҡыуанып китте.

– Ҡайһылай ҙа маладисһың, ҡустым, нимәләр беләһең?

–  Стена газетаһы сығарырмын, лозунгылар яҙып элермен.

– Во-во, һәйбәт! Ана ята ҡыҙыл дауар. Эскә лә, тышҡа ла яҙып эл, әллә ҡайҙан күренеп торһон! Тик түләргә аҡсам юҡ, он яҙып бирермен, - тине.

Нәғим шат булды. Уҡығанда уҡ күңел биреп башҡарған шөғөлө ләһә. Аҡсаһы бар. Стипендияһын кассаға һалып барҙылар. Балалар йорто кейендереп, түшәк- яраҡтары биреп сығарҙы.

Колхоз биргән онға йәшәргә ингән хужабикәһе бигерәк тә ҡыуанды. Тоҡтағы ондо ҡосаҡлап, тегеләй-былай әйләндереп, һыйпап һөйөп ултырҙы. Киндер орлоғон төйөп, картуфты шуға бутап ашап көн күргәндәр икән ошо араларҙа. Уға ҡарап үҙе лә ҡыуанды Нәғим.

...Төпкөлдә, бәләкәй ауылда бер уҡыу йылы шулай үтеп тә китте. Артабан уҡыу теләге менән Нәғим Өфөгә барып, ситтән тороп институтҡа уҡырға инде.

 

Иҙел башында

 

Дуҫы Юлай эшләгән ҡалаға яҡын ҙур ғына ауылда тормош ҡайнап тора.

–  Шул төпкөлдә нисек сыҙап ятмаҡ булаһың. Беҙҙең мәктәпкә һинең һымаҡ егеттәр етешмәй. Мәктәп ете йыллыҡ. Әйҙә, беҙгә кил, – тигәйне Юлай.

–  Урын булырмы һуң?

– Һо-о, бар, бар. Йәштәр күп, концерттар, спектаклдәр ҡуябыҙ. Күңелле!

Тәүәккәлләне Нәғим.

Яҡын дуҫы менән бергә булғас, эшләүе лә, йәшәүе лә күңелле. Дәрестәрҙән тыш клубҡа концерт, спектаклдәр репетицияларына, колхозға ла ярҙамға йөрөйҙәр. Йәштәр, белемлеләр тип, етәкселәр Нәғим менән Юлайҙы йәмәғәт эштәренән бушатманылар. Икеһен дә партияға алып, агитаторҙар итеп ҡуйҙылар, кистәрен политуҡыуҙарға ҡуштылар. Ауыл халҡы ла йәштәрҙе яратты.

Әллә ҡайҙан, алыҫтарҙан көтөп йөрөгән ғүмерлек йәрен дә шул спектакль арҡаһында осратты. Математиканан уҡытып йөрөгән йәш ҡыҙға әллә ни иғтибар ҙа итмәгәйне. Мирхәйҙәр Фәйзиҙең “Ғәлиәбаныу”ын ҡуйырға булдылар. Гармунсы, моңло йырсы Юлай – Хәлил, уҡытыусы Рәйҙә – Ғәлиәбаныу, Нәғим Исмәғил ролен өйрәнергә тотондолар. Репетициялар мәлендә Рәйҙә – Ғәлиәбаныуға ғашиҡ булғанын һиҙмәй ҙә ҡалды. “Их, ниңә генә гармунда уйнарға өйрәнмәнем икән, хәҙер мин торор инем Рәйҙә ҡаршында. Юлайға ғашиҡ булып ҡуймаһа ярар ине. Юлай уға күҙ һалып ҡуйһа?” – тип эстән һыҙҙы. Ана бит, Юлайға ҡарап нисек өҙҙөрөп йырлай, ҡараштары һуң!

Нескә генә билле, ҡуйы ҡара сәстәре биленә төшөп тора. Ҡыйғас ҡашлы ҡараҡай. Көлөп ебәрһә, бит остары соҡорайып китә. Ниңә элегерәк иғтибар итмәгән. Ҡылт итеп Гөлнәфисә иҫенә килеп төштө. Оҡшашлыҡтары бар һымаҡ, тик Гөлнәфисә аҡ йөҙлө. Сәстәре, ҡаштары бер иш һымаҡ. Тауышы һуң! Ҡолаҡтарҙы иркәләй, йөрәкте елкендерә.

Исмәғил атып үлтергән Хәлилде ҡосаҡлап, ысынлап тороп илаған Ғәлиәбаныуҙы күрһә, унда ниңә мин түгел, күҙ йәштәре минең биткә тамыр ине, тип көнләшеүенән үҙенә урын тапмай. Төн йоҡолары ҡасты Нәғимдең. Нисек уға яҡынайырға? Ҡыҙҙың кабинетын биҙәште. Шунда нимә ҡараған? Улай тиһәң, Рәйҙә янында һәр саҡ балалар. Нисек эргәһенә бараһың улар булғанда. Былай ҙа ҡыҙҙарҙың ҡараштары ике уҡытыусыла ине. Күҙәттеләр үҙҙәренсә. “Апай, мәсьәләне систем. Апай, ошолай дөрөҫмө? Апай, сәсемде ошолайтып үрһәм матур буламы? Апай, әсәйем һеҙҙе ҡунаҡҡа саҡыра”. Апай ҙа апай тип инеп кенә киләләр. Уҡытыусыларын яраталар. Кабинетҡа инеп сығып йөрөгәнендә Нәғим шуға иғтибар иткәйне. Ә Рәйҙә һәр береһе менән матур ғына итеп һөйләшә, аңлата, кәңәштәр бирә. Шул һылыуҙы әле килеп ныҡлап күрҙе. ”Һәр нәмәнең үҙ мөҙҙәте”, – тиер ине Ғәйшә апайы. Күрәһең, Нәғимдең ғашиҡлыҡҡа мөҙҙәте еткән.

“Ғәлиәбаныу”ҙы яраттылар. Күрше ауылдарға ла барҙылар.

Дуҫындағы үҙгәреште, эстән янып йөрөгәнен Юлай һиҙмәй буламы инде! Ярҙамға килде.

– Ҡайҙа булды ҡыйыу, ялҡынлы телмәре, шиғырҙары менән ҡыҙҙарҙы үҙенә ҡаратҡан Нәғим, ә? Һиҙәм, күрәм, дуҫ. Йоҡлап ҡалма. Ауыл егеттәре урлап алып ҡасып ҡуймаһын.

– Бәй, һиҙелеп торамы ни? Ситтән күренәме?

– Шулай шул, йөҙөңә сыға. Етте, тиҙ арала һеҙҙе осраштырмаһам, исемем Юлай булмаһын. Шулай тип ебәргән булалар ҙаһа. Әйе бит.

– Нисегерәк?

– Ялға минең ҡыҙыҡай килә ҡунаҡҡа. Сәбәп булды, икегеҙҙе саҡырам, – тине Юлай ҡыуанып.

– Һинең ҡыҙың да бармы ни ул? Белмәгәйнем. Миңә ҡарармы икән ул? Ул да егетен эйәртеп килһә?

– Барсы. Һин тиһеңме әллә. Ғәлиәбаныуҙы минән көнләшеп ҡайһылай үлтерә яҙып ҡараның. Вәт шулай. Ятып ҡалғансы атып ҡалырға кәрәк. Килештекме?

– Булды былай булғас!

Саҡ таң аттырҙы Нәғим. Ҡунаҡҡа нимә кейергә, үҙен ҡыҙҙар алдында нисегерәк тоторға икән, тип уйланды.

 

***

 

Юлай ике туған апаһының кәртәһе эсендәге бәләкәй өйөндә йәшәй. Ҡалала уҡып йөрөгән һөйгән ҡыҙы Ғәлимәне ялға ҡунаҡҡа саҡырҙы. Бер юлы дуҫын Рәйҙә менән таныштырыу ине ниәте. Күҙәтеп йөрөй: аҡыллы, матур, балалар үҙен ярата. Талантлы ла, мандолинала өҙҙөрөп сиртә, матур йырлай. Мәктәптә инструменталь ансамбль ойоштороп ебәрҙе.           

– Рәйҙә, шәмбелә ҡаланан Ғәлимә килә. Һеҙ таныштар ҙа буғай. Һин дә беҙгә килерһең әле, йәме? - тине Юлай.

– Шулаймы? Танышбыҙ. Берәй иҫтәлекле көнмө әллә? – тип һораны Рәйҙә.

– Юҡ та, Ғәлимәгә иптәш булырһың, дуҫымды ла саҡырҙым.

– Нәғим Фәтиховичтымы?

– Әйе, яҡын дуҫым. Бергә уҡыныҡ.

– Ярай, барырмын!

Рәйҙә күҙендә шатлыҡ осҡондары ялтлап китеүен аңғарҙы Юлай. Тимәк, ҡаршы түгел. Эш сығасаҡ былай булғас,  тигән һығымтаға килде.

     Рәйҙә

 

Яңы килгән уҡытыусыға тәүҙә үк күҙ һалып ҡуйғайны Рәйҙә. Килеү менән бөтә мәктәпте аяҡҡа баҫтырҙы тиһәң дә була, биҙәргә тотондо. Кабинеттарға стендтар, стена газеталары, мәктәп тышына ла, эскә лә плакаттар яҙып элеп бөттө. Тегендә, бында саба. Директор ҙа, башҡа уҡытыусылар ҙа оҡшаттылар үҙен. Элек-электән бергә эшләйҙәрме ни! Шундуҡ үҙ кешегә әүерелде лә ҡуйҙы. Алсаҡ, ярҙамсыл да. Айырым ғына һөйләшеп торғандары булманы. Пьеса өйрәнә башлағас ҡына аралашырға форсат тейҙе. Баштараҡ тартынһа ла, тиҙ генә уртаҡ тел таптылар. Ололарса йор һүҙле, шаян ғына икән. Хәлил ролендә ул булһа ине тип уйлап, үҙ уйынан үҙе ҡыҙарып ҡуйғайны. Ниңәлер гел генә Нәғимгә осрап торғоһо килә башланы. Яҡындан ғына ултырып әңгәмәләшергә ине. Олобәйел кеше нисек була икән һуң? Олораҡ йәштәге уҡытыусы апайҙар уны яратып, бигерәк тә олобәйел ошо Нәғим. Белмәгәне юҡ. Йәм инде мәктәпкә ул килгәс, директор ҙа уға йомошон ҡушып ҡына тора. Ә ул шундуҡ эшләй ҙә ташлай, тип маҡтайҙар.

Рәйҙәнең күңеле күтәрелеп, ниндәйерәк күлдәген кейергә, күстәнәскә нимә алып барырға икән, тип уйлана башланы. Ахырҙа, әсәһе һымаҡ, тәмле, ҡабарып торған ҡоймаҡ ҡойорға булды.

Өс малай, ике ҡыҙ үҫтеләр Рәйҙәләр. Һуғышҡа тиклем урта хәлле генә инеләр. Малды күп кенә тоттолар. Өс ағаһы ла һуғышта ҡатнашып, өлкәне шунда ятып ҡалды. Ике ағаһы иҫән-һау әйләнеп ҡайтты. Рәйҙә төпсөктәре. Атаһы оло булғас, һуғышҡа алынманы. Ауылда ололарға былай ҙа эш етерлек төштө. Һуғыш, ашарға етешмәй башлағас, малын кәметте Баттал. Бөтә аҙыҡ һалдаттарға китеп торҙо, үҙҙәре асыҡһа ла, улар өсөн тип тырышты халыҡ.

Иркә үҫте Рәйҙә. Малайҙарын уҡыта алмаһа ла, ҡыҙҙарын уҡытты Баттал. Оло ҡыҙҙары курс бөтөп, колхозда хисапсы булып эшләһә, Рәйҙәләре уҡытыусылыҡҡа уҡыны.

– Иҫәп-хисапҡа буйтым шәпһең, ана, апайың һымаҡ кәнсәләрҙә шут тартып ҡына ултырыр өсөн уҡы, – тине атаһы. – Ауыр күтәрергә, көйәләнергә лә кәрәкмәй.

– Атый, мин уҡытыусы булам. Балалар менән эшләгем килә, – тине ҡыҙы.

Тырыш ҡыҙ яҡшы уҡыны. Эй ҡыуанды әсәләре.

«Балдарҙың күҙ алдында ғына торорһоң, матур ғына йөрө», – тип, кейем  алырға башмаҡтарын һуйып һаттылар.

– Беҙҙең төшкә лә инмәгән аҫыл кейемдәр, бәтинкә. Гурды ғына йөрө, һин бит хәҙер мөғәллимә! – тине ҡыҙына ҡарап һөйөнөп әсәһе. – Кем белә, берәй арыу ғына егет тә осрап ҡуйыр. Бергәләшерһегеҙ, Аллаһ бирһә.

Шатланды Рәйҙә яңы кейемдәренә. Тиҙерәк уҡыу йылы башланып, ошо кейемдәрен кейеп, мәктәпкә барғыһы килде.

Нәғимде бында оҙаҡ эшләмәҫ ул, моғайын да, райкомға алып китерҙәр, тигән һүҙҙәр ҙә ишетелеп ҡалғайны. Уның тураһында күрше ауыл ҡыҙы Ғәлимә лә һөйләй биреп ҡуйғайны. ”Юлайҙың йән дуҫы ул. Бергә уҡығандар. Дан егет. Түрә булып ҡына ултырырҙай”, – тигәйне. Шунан бирле Нәғимгә йәшертен генә күҙ һалыштырғылап йөрөнө. Атай-әсәйле үҫкәс, йәлләне лә. Хәйер, һуғыш күптәрҙе атай-әсәйһеҙ ҡалдырҙы. Класында ғына ана яртыһының атаһы юҡ. Бирешә торғандарҙан түгел, ысынлап та етәксе булырҙай егет. Талантлы ла. Бына бөгөн улар ҡунаҡта бергә ултырасаҡ. Рәйҙә осрашыуҙы уйлап, күҙ алдына килтереп, йылмая-йылмая, татлы хыялдарға бирелеп, ҡоймаҡ ҡойҙо.

Дауамы бар.